Każdy samodzielny pracownik naukowy może kształcić doktorów. Określa to Ustawa o stopniach i tytule naukowym. Badacz samodzielny ma stopień doktora habilitowanego, a z czasem uzyskuje tytuł profesora. Doktor habilitowany może pracować na stanowisku profesora nadzwyczajnego uczelni. Profesor tytularny zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego uczelni lub najwyższe stanowisko akademickie – profesora zwyczajnego uczelni.

 

 

Prof. zw. dr hab. Stanisław Grabias

Prof. nzw. dr hab. Antoni Czyż

Prof. nzw. dr hab. Elena Koriakowcewa

Prof. nzw. dr hab. Joanna Kuć

Prof. nzw. dr hab. Elżbieta M. Kur

Prof. nzw. dr hab. Sławomir Sobieraj

Prof. nzw. dr hab. Beata Walęciuk-Dejneka

 

Każdy z tych samodzielnych badaczy ma uprawnienia, by kształcić pracowników nauki – promować doktorów. Niektórzy mają już wypromowanych doktorów. Profesor najpierw jest opiekunem naukowym młodego badacza, a po otwarciu przewodu doktorskiego w jednostce naukowej mającej takie uprawnienia zostaje formalnym Promotorem.

 

Spotkania o charakterze seminarium doktorskiego odbywają się w Instytucie Filologii Polskiej i Lingwistyki Stosowanej. Problematykę spotkań każdy opiekun naukowy ustala sam, stosownie do swego warsztatu – dyscypliny naukowej, specjalności, prowadzonych badań. Tematy rozpraw doktorskich określane są w toku konsultacji profesora i doktoranta.

 

Zapraszamy magistrów zainteresowanych własnym rozwojem naukowym!